Του φθινοπώρου τη σιωπή τώρα που έφυγες εσύ έχει η καρδιά μου Με θολωμένο το μυαλό πίνω και μόνος συζητώ με τη σκιά μου Στου χωρισμού τη διαδρομή κάθε μου βήμα ακολουθεί η μοναξιά μου Θα σ’αγαπάω μέχρι ο ήλιος να παγώσει θα σ’ αγαπώ μέχρι η γη να ερημώσει έτσι είχες πει... μα κοίτα ακόμα που χαράζει κι η γη με χρώματα αλλάζει που είναι η αγάπη σου κι οι όρκοι που’χες πει ψέματα όλα ένα ψέμα ήσουν κι εσύ... Του φθινοπώρου τη σιωπή τώρα που έφυγες εσύ έχει η καρδιά μου τρέμει στα πόδια μου η γη ραγίζει τώρα σαν γυαλί στα βήματά μου ας ήταν ψέμα η στιγμή μόνο μιας νύχτας η πληγή στα όνειρά μου Θα σ’αγαπάω μέχρι ο ήλιος να παγώσει θα σ’ αγαπώ μέχρι η γη να ερημώσει έτσι είχες πει... μα κοίτα ακόμα που χαράζει κι η γη με χρώματα αλλάζει που είναι η αγάπη σου κι οι όρκοι που’χες πει ψέματα όλα ένα ψέμα ήσουν κι εσύ...