Ξανάρθες ξημερώματα, πριν σβήσουνε τ’ αστέρια και πριν προλάβω να σε δω με πήρανε αιχμάλωτο, ξανά, τα δυο σου χέρια Ξανάρθες ξημερώματα και πάλι μεθυσμένη λες και δεν έχει το πρωί για την αγάπη σου στιγμή και με το φως πεθαίνει Δε ζητάω πολλά όλα αυτά που μου λες στο σκοτάδι να τα πεις μια φορά με το φως το πρωί κι ένα χάδι... Ξανάρθες ξημερώματα κι όλο και με φιλούσες κι όλη την ώρα έψαχνα να δω μέσα στα μάτια σου, μα εσύ δε με κοιτούσες Ξανάρθες ξημερώματα και πάλι μεθυσμένη λες και δεν έχει το πρωί για την αγάπη σου στιγμή και με το φως πεθαίνει Δε ζητάω πολλά όλα αυτά που μου λες στο σκοτάδι να τα πεις μια φορά με το φως το πρωί κι ένα χάδι...