Κάθε μέρα αλλάζουνε τα σύνορα,
σφάζονται στους δρόμους οι ανθρώποι.
Δες στο Ισραήλ και τα περίχωρα,
κι ύστερα σου λένε Άγιοι Τόποι.
Πέρα στη Χιλή τα δάση εκάψανε,
κάνανε, λέει, τα δένδρα συγκεντρώσεις.
Κι αν θα γράψεις κάτι για τον τόπο σου,
κάποτε ακριβά θα το πληρώσεις.
Σε παρακαλώ, κλείσ’ το ραδιόφωνο.
Σφάζουν σαν μαχαίρι οι ειδήσεις.
Χίλια σωματεία, χίλιοι σύλλογοι,
τα συνθήματα έρχονται και πάνε.
Συνομιλητές, παλιοί δωσίλογοι
για δημοκρατία σού μιλάνε.
Όλοι τους αυτοί οι σκληροί κι αδίσταχτοι
βράζουνε στο ίδιο το καζάνι
και για του καθένα τα συμφέροντα
καίνε του κοσμάκη το λιβάνι.
Πρόκειται για ένα απλά αξιοπρεπές τραγούδι σε στίχο και μουσική. Όμως η ερμηνεία της Μοσχολιού είναι αδιανόητη. Πραγματικά αυτοπυρπολείται. Ανεπανάληπτο ακόμα και για τη Μεγάλη Βίκυ