Δε θέλω να το βλέπω! Πες στο φεγγάρι να φανεί Γιατί δε θέλω πια να βλέπω Το αίμα του Ιγνάθιο στην αρένα Δε θέλω να το βλέπω! Αχνό φεγγάρι απ’ άκρη σ’άκρη Άτι από σύννεφα γαλήνια Και η σταχτιά του ονείρου αρένα Με τις ιτιές γύρω γύρω Δε θέλω να το βλέπω! Η θύμησή μου καίγεται! Μηνύστε το στα γιασεμιά Με την αέρινη ασπράδα Δε θέλω να το βλέπω Γέρικου κόσμου η αγελάδα Έσερνε την πικρή της γλώσσα Σ’ένα μουσούδι κόκκινο αίμα Ξεχειλισμένο στην αρένα Κι οι αρχαίοι ταύροι του Γκισάντο Πέτρα μαζί και θάνατος Μουκάνισαν σαν δυο αιώνες Που έχουν χορτάσει πια τη γη Όχι! Δε Θέλω να το βλέπω! Σκαλί σκαλί πάει ο Ιγνάθιο Το θάνατό του φορτωμένος Γύρευε να’βρει την αυγή Και πουθενά η αυγή δεν ήταν Γύρευε τη σωστή θωριά του Και τ’όνειρο τού αλλάζει δρόμο Γύρευε τα’ όμορφο κορμί του Και βρήκε το χυμένο του αίμα Μη! Μη μου λέτε να το βλέπω! Το ανάβρυσμά του να μη βλέπω Κάθε φορά να λιγοστεύει Το ανάβρυσμά του που φωτίζει Τόσες κερκίδες και σκορπιέται Μες στο πετσί και το βελούδο Κοσμοπλημμύρας διψασμένης Ποιος μου φωνάζει να κοιτάξω; Μη! Μη μου λέτε να το βλέπω! Στιγμή δεν έκλεισε τα μάτια Που είδε τα κέρατα κοντά του Όμως οι τρομερές μανάδες Ανασηκώσαν το κεφάλι Κι από τα βοσκοτόπια πέρα Ήρθε ένα μυστικό τραγούδι Που αγελαδάρηδες ομίχλης Τραγούδαγαν σε ουράνιους ταύρους Δεν είχεν άρχοντα η Σεβίλλια Μπροστά του για να παραβγεί Ούτε σπαθί σαν το σπαθί του Ούτε καρδιά να’ν’ τόσο αληθινή Σαν ποταμός από λιοντάρια Η ξακουσμένη του αντρειοσύνη Και σαν σε πέτρα σκαλισμένη Η στοχασιά του η μετρημένη Φως χρυσαφένιο είχε μιας Ρώμης Ανδαλουσιάνικης στο μάτι Και το χαμόγελό του νάρδος Από σπιρτάδα κι απ’ αλάτι Τι ταυρομάχος στην αρένα! Τι βράχος πάνω στα βουνά! Τι απαλός με τ’άγρια στάχυα! Τι δυνατός με τα σπιρούνια! Τι τρυφερός με την δροσιά! Τι λαμπερός στα πανηγύρια! Τι τρομερός με τις στερνές Του σκοταδιού τις μπαντερίλιες! Τώρα για πάντα πια κοιμάται Τώρα τα μούσκλια και τα χόρτα Με δάχτυλα που δε λαθεύουν Το άνθος ανοίγουν του μυαλού του Και το τραγουδιστό του αίμα Κυλάει σε βάλτους και λιβάδια Γλιστράει στο σύγκρυο των κεράτων Άψυχο στέκει στην ομίχλη Σε βουβαλιών σκοντάφτει πόδια Σα μια πλατειά μια λυπημένη Μια σκοτεινή γλώσσα ώσπου τέλμα Να γίνει από αγωνία πλάι Στον Γκουαδαλκιβίρ των άστρων Της Ισπανίας ω άσπρε τοίχε! Κι εσύ του πόνου ω μαύρε ταύρε! Αίμα του Ιγνάθιο παγωμένο! Αηδόνι στην καρδιά του μέσα Όχι! Δε θέλω να το βλέπω! Δεν είναι ανθός να το χωρέσει Και χελιδόνια να το πιούνε Πάχνη αστεριών να το κρυώσει Τραγούδι και κρινοπλημμύρα Και κρύσταλλο να το ασημώσει Όχι! Δε θέλω να το βλέπω!