Γρήγορα που σκοτεινιάζει, φθινοπώριασε, Δεν αντέχω τους ανθρώπους άλλο, χώρια εσέ. Που μιλάς και η νύχτα κλαίει σαν το σκύλο σου Προδομένος απομένει ποιος; ο φίλος σου. Αγαμέμνων Αγαμέμνων άμοιρε που σου που σου `‘μελλε να το βρεις απ’ τη γυναίκα σου. Και το ένα σου Αγαμέμνων και το δέκα σου θα μετράει στα δάχτυλά της η γυναίκα σου. Άσ’ τον άνεμο να λέει άσ’ τον να φυσά κάποιος θα `ναι ο Αγαμέμνων κάποια η φόνισσα. Κάποτε κι εσύ θα φτάσεις ποιος ο νικητής; αλλά βασιλιάς μιας χώρας ακατοίκητης Αγαμέμνων Αγαμέμνων άμοιρε που σου που σου `‘μελλε να το βρεις απ’ τη γυναίκα σου. Και το ένα σου Αγαμέμνων και το δέκα σου θα μετράει στα δάχτυλά της η γυναίκα σου.