Βράδια περάσαν σιωπηλά μιλώντας μόνο με μια ματιά κρατώντας με τόσο σφιχτά σα να ήταν η τελευταία μας φορά Πόσο σ’ αγάπησα εκεί κάποιου Οκτώβρη το πρωί σ’ ένα παγκάκι παγωμένο ενώ γύρω έπεφτε βροχή Ρίγος στο πρώτο σου φιλί σα να ήμουνα μικρό παιδί έμαθα να ξαναγεννιέμαι από τη δικιά σου την πνοή Σε μια αμμουδιά, σ’ ένα νησί κάποτε κάναμε όνειρα μαζί κάτω από του φεγγαριού το φως και των κυμάτων τη μουσική Θυμάμαι τότε μου είχες πει ας μην τέλειωνε ποτέ αυτή η στιγμή και άφησα το μυαλό μου να χαθεί άφοβα να περιπλανηθεί Μα είσαι σαν το κακό κρασί που φέρνει ζαλάδα το πρωί Υπάρχουν φορές που νιώθω λύπη κι άλλες που νιώθω οργή Στο παρελθόν κοιτάζω να με βρω δεν είμ’ εκεί Θα `μαι απών ώσπου να κλείσει η πληγή Και στο παρόν μου μοιάζεις τόσο μακρινή και απορώ αν είχαμε ποτέ συναντηθεί Ο χρόνος λένε κλείνει την πληγή είτε μεγάλη, είτε μικρή κι ώσπου το φως ξαναφανεί θα διώξει όσα ζήσαμε μαζί Πόσα πρέπει να θυμάμαι πόσα πρέπει να ξεχάσεις Εσύ να περνάς συνέχεια φάσεις ν’ αλλάζεις συνήθειες και πράξεις να περιμένω να το ξεπεράσεις μέσα απ’ αρρωστημένες καταστάσεις Ίσως έπρεπε ν’ αλλάξω ίσως ήταν γραφτό ν’ αλλάξεις μα αυτή που είχα φανταστεί χάθηκε όπως εκείνη η βροχή ζεί σε μια άλλη εποχή σε κάποιου Οκτώβρη την αυγή Θα τη φυλάω πάντα εκεί σαν την πιο πολύτιμη στιγμή και θα τη φέρνω στη ζωή όποτε έχει κάτι να μου πει για να μη νιώθω μοναχός κι όσο θα περνάει ο καιρός θα τη φροντίζω διαρκώς από `κείνου του φεγγαριού το φως Τώρα ξέρω πως η αγάπη διαρκεί όσο κάνει η λάμψη να χαθεί από το βλέμμα και στο τέρμα δεν είμαστε πια εγώ κι εσύ Και πόσο αξίζουν τελικά η αρχή, η σπίθα, η φωτιά η γιορτή, η πληγή και η χαρά τα σ’ αγαπώ στα σκοτεινά Σαν τα όνειρα τα εφηβικά οι σκέψεις γυρίζουνε ξανά Τα βράδια είναι παγερά συνήθισα όμως να ζω με αυτά Οι αναμνήσεις μπαίνουν σε τροχιά γελάν και κλαίνε σαν παιδιά Τρέχουν κοντά τους δυνατά για να νιώσω πιο μόνος μου μετά Σ’ είχα παρομοιάσει μια φορά σαν όαση στην ερημιά Πάντα θα σημαίνεις για μένα πολλά Πάντα τα σημάδια σου θα `ναι νωπά Πάντα θα σε ψάχνω σε πρωινά σαν κι αυτά Πάντα θα σε ζητάω άθελά μου κρυφά Ο ήλιος ανατέλλει μα λάμπει θολά όσο τα όνειρά μου παραμένουν νεκρά Στο παρελθόν κοιτάζω να με βρω δεν είμ’ εκεί Θα `μαι απών ώσπου να κλείσει η πληγή Και στο παρόν μου μοιάζεις τόσο μακρινή και απορώ αν είχαμε ποτέ συναντηθεί Στο παρελθόν πόσο σ’ αγάπησα εκεί Στο παρελθόν σε μια αμμουδιά σ’ ένα νησί Στο παρελθόν θα σε φυλάω πάντα εκεί Στο παρελθόν κάποιου Οκτώβρη την αυγή