Μ’ έντυσαν οι Μοίρες μου με τραγούδια και μ’ ευχές και την πόρτα μου άνοιξαν να φύγω, να `ρθω, να σε βρω. Κι ήρθαν πέντε ποταμοί να μου πλύνουν το κορμί κι ήρθανε και δυο πουλιά να μου μάθουν το φιλί. Κάτω στους πέντε ποταμούς, κάτω στους πέντε δρόμους, είδα τους φεγγαρόλουστους τους μικρούς σου ώμους. Μα τ’ άγγιγμά μου αρνήθηκες, μαύρη σιωπή εντύθηκες κι άπλωσα τα χέρια μου κι έμεινα στην ερημιά. Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις πώς να σου πω το σ’ αγαπώ να το πιστέψεις...! Πήγα κι ήπια το νερό απ’ την πηγή της λήθης που σβήνει τα θυμίσματα κι όλους τους πόνους σβήνει. Μα πιο βαθιά μου χάραξε τη θύμηση στον πόνο κι έμεινα πάντα να ζητώ ένα φιλί σου μόνο. Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις πώς να σου πω το σ’ αγαπώ να το πιστέψεις...! Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις πώς να σου πω το σ’ αγαπώ, Πώς να πιστέψεις!!!