Οι γλάροι όλη τη μέρα πετάνε επάνω από πατώματα που τρίζουν. Στο Grand Hotel οι καμαριέρες καθαρίζουν τα ίχνη από τη σκόνη που μισούν αλλά ρουφάνε οι τυχοδιώκτες που όλο αδιάφορα κοιτάνε, καθώς τινάζουνε τη στάχτη όταν καπνίζουν, οι τυχοδιώκτες που όλα κάτι τους θυμίζουν, κάτι που πάντοτε σε λίγο το ξεχνάνε και ναρκωμένοι αναρωτιούνται πόσο αξίζουν τα κρύσταλλα στα ράφια που γυαλίζουν, πόσο αξίζουν οι καρδιές όταν ραγίζουν, πόσο αξίζουνε τα κρύσταλλα όταν σπάνε; Στο Grand Hotel οι λιμουζίνες σταματάνε κι αποβιβάζονται οι ώριμες κυρίες δίπλα στο πιάνο διηγούνται ιστορίες και βεβαιώνουν πόσο όμορφα περνάνε για διακοπές το καλοκαίρι όταν πάνε στις δροσερές εξοχικές τους κατοικίες, πίνοντας τσάι νοσταλγούν τις αποικίες. Καθώς τη νύχτα στη βεράντα ξενυχτάνε, τις ασημένιες χειροπέδες τους φοράνε, τις σιδερένιες τους θυμίζουν τραγωδίες, πόσο καιρό θα βρέχει ακόμη στις Ινδίες, πιο δυνατά γονατιστές παρακαλάνε. Οι γλάροι όλη τη μέρα πετάνε... Στο Grand Hotel οι λιμουζίνες σταματάνε...