Τούτο το μήνα, τον από πάνω τον από πάνω τον παραπάνω αϊτός εβγήκε να κυνηγήσει, να κυνηγήσει και να γυρίσει Δεν εκυνήγα λαγούς και λάφια μόν’ εκυνήγα δυο μαύρα μάτια μαύρα μου μάτια κι αγαπημένα και πως περνάτε χωρίς εμένα Μαύρα μου μάτια κόκκινα χείλη έβγα μικρή μου στο παραθύρι να δεις τον ήλιο και το φεγγάρι να δεις το νέο που θα σε πάρει Γαϊτάνι πλέκω και δεν αδειάζω δεν μου βολεί να κουβεντιάζω ανάθεμά το και το γαϊτάνι κι απού το πλέκει κι απού το φάνει