Άϊντε θ’ αφήσω γέ , βρε γένια και μαλλιά, αχ, αμάν, αμάν, αμάν, για να με λένε γέρο. Άϊντε το πόνο που’ χω, βρε, που `χω στην καρδιά, αχ, αμάν, αμάν, αμάν, μονάχος μου τον ξέρω. Άϊντε τα νιάτα εχούν, βρε, εχούν γεράματα, αχ, διπλός καημός, αμάν, δεν είναι πάσαν μέρα. Άϊντε ρώτα τους γε , τους γεροντότερους αμάν, αμάν, αμάν, που τα `χουν περασμένα. Άϊντε κι όποιος θα μπει, θα μπει στη μαύρη γης, αμάν, αμάν, αμάν, πίσω δεν ξαναβγαίνει. Άϊντε γλεντάτε νέ , βρε, νέοι το ντουνιά, αχ, αμάν, αμάν, αμάν, γιατί ο καιρός διαβαίνει