Σαράντα χρόνια θάλασσα στα πλάτη σου παλεύω κι αν ξεμπαρκάρω μια φορά φεύγει το γέλιο κι η χαρά και πάλι σε γυρεύω. Θάλασσα τι μου`χεις κάνει κι όταν πιάσουμε λιμάνι, βιάζομαι να πέσω πάλι στη γαλάζια σου αγκάλη. Δεν είν`το βιός που κέρδισα, δεν είναι το καράβι. Όσοι στ`αλάτι σου ψηθούν, σαν κολασμένοι σε ποθούν, δικοί σου είναι σκλάβοι. Θάλασσα τι μου`χεις κάνει... Καντίλια ανάβει η μάνα μου, μα εγώ τι να τα κάνω. Να σ`αποφύγω δεν μπορώ και να`ρθει η ώρα καρτερώ κοντά σου να πεθάνω. Θάλασσα τι μου`χεις κάνει...