Επλήθαινεν η παίδα* τση κι η πείραξή* τση η τόση, κι ήπασκεν* όσο το μπορεί την παίδα ν’ αλαφρώσει, να συνηφέρει ο λογισμός οπού τηνε πειράζει, να δροσερέψει την καρδιά που σαν καμίνι βράζει. ... Πάντα ‘ναι ο νους τση στα βαθιά, πάντα στα μπερδεμένα, και πάντα στα θολά νερά και εις τ’ ανεκατωμένα, το λαγουτάρη ανεζητά, του τραγουδιού θυμάται, κι επλήθαινεν η παίδα τζη.