Κοιτάζεις ώρες την οθόνη της τηλεόρασης το χιόνι που έχει γεμίσει όλο το σπίτι και το χολ. Κουβέρτες, βάζα μαύρα χρόνια σερβίτσια, πιάτα, τα βιβλία και τα μπολ. Μα κανείς δεν έρχεται.Δε θα`ρθει γιατί κανείς δε νοιάζεται να μάθει πώς είναι η κόλαση με χιόνι και φωτιά. Πάρε τα ηρεμιστικά σου να λες πως όλα είναι δικά σου κι η ευτυχία σου κλεισμένη σε κουτιά. Κοιτάζεις ώρες το ταβάνι σαν να περίμενες καράβι πως με φτερά κάποτε θα`ρθει από το ουρανό. Τις ξέρω τέτοιες παραισθήσεις που σου μιλούν για κατακτήσεις κι όλα τα βλέπεις σαν εχθρό Αγαρηνό.