Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή, μιαν άλλη που δε θα υπάρχω, μη φοβηθείς και θα με βρεις είτε σαν άστρο, όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα, είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει, είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος. Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα μαζεύονται όλοι οι ποιητές και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα, μασάν χρυσόσκονη, πηδάνε τα ποτάμια και περιμένουν να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν, να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου, να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου, να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παραθυρό σου το προσωπό μου φωτεινό να σχηματίζει αστερισμό, να σου χαμογελάει και να σου ψιθυρίζει καληνύχτα...