Μεσ’ στα χαλάσματα σε στοίχειωσε η μιλιά μου μα η ματιά μου παραμένει ζωντανή. Δε θέλω να `μαι ναυαγός στα ψέματά μου και η ζωή μου να φαντάζει υπερβολή. Θέλω να `ρθώ και να σε βρω γυμνό να στέκεις, να μου μιλάς μ’ αυτή τη γλώσσα τη στεγνή. Από τις πρώτες τις σιωπές μου να απέχεις και η ζωή μου να φαντάζει πιο αγνή. Κερί που σβήνει και ανάβει μοναχό του, στάχυ που ανθίζει και μαδάει στα σιωπηλά. Δε διάλεξα όνειρο να τρέμω στον αχό του και η ζωή να με κοιτάει απ’τα ψηλά. Πήρα ένα τρένο με καθρέφτες αγκαλιά μου, αυτό να τρέχει κι εγώ να σπάω τα είδωλά μου. Δε θέλω να `μαι ναυαγός στα ψέματά μου και η ζωή του όπως παλιά, ζωή δικιά μου.