Στη γειτονιά που πέρασα τα πιο πικρά μου χρόνια, στη γειτονιά που χόρτασα φαρμάκια και καημούς, στη γειτονιά που άνθρωπος δε μου `δειξε συμπόνια, στη γειτονιά που πόνεσα, ας μη με φέρνει ο νους. Ρημαγμένη γειτονιά απ’ της φτώχειας το μελτέμι, όταν θα σε θυμηθώ, η φτωχή καρδιά μου τρέμει. Στη γειτονιά μου βράδιαζε προτού να ξημερώσει και ο Θεός δε γύρισε ποτέ του να τη δει. Ο ήλιος δεν κατέβηκε το δάκρυ να στεγνώσει και κλείδωνε τα όνειρα της πίκρας το κλειδί. Ρημαγμένη γειτονιά απ’ της φτώχειας το μελτέμι, όταν θα σε θυμηθώ, η φτωχή καρδιά μου τρέμει.