Απ’ όλες τις γυναίκες των φίλων μου Ποια είναι η πιο αγγελική; Ποια του κρατάει το χέρι πάντα στην καρδιά; Ποια τον ακούει απ’ όλες πιο προσεκτικά; Ποια όταν μαζί του διαφωνεί κάνει καλά Και ρίχνει και σε μας καμιά ματιά; Δεν είναι η γυναίκα του Μηνά Ούτ’ η γυναίκα του Ιωσήφ Του Δημητράκη, του Θανάση, του Αλέξη, του Κοσμά Δεν είν’ του Σπόγγου Ούτε του Παπαδάκη, ούτε του Κώστα Ρόκκου Ούτε του Γιάννη του τενίστα ή του χαμένου του Βουρνά, Είν’ η γυναίκα του Πατώκου Απ’ όλες τις γυναίκες των φίλων μου Ποια τον φροντίζει πιο καλά; Ποια μαγειρεύει μόνο συνταγές κρυφές; Ποια υφαίνει τις νυχτερινές του φορεσιές; Ποια του χορεύει με παλιές μας μουσικές Και ρίχνει και σε μας κλεφτές ματιές; Δεν είναι καμιά πλατινέ ξανθιά Ούτε κανένα κοκαλιάρικο μοντέλο Ούτε φοιτήτρια μ’ αρβύλες και γυαλιά Δεν είν’ σαν τη Ροζίτα Σώκου Σα φελάχα του Μαρόκου Σαν την Κάραλη δε λέει τα μισά στα Γαλλικά Είν’ η γυναίκα του Πατώκου Απ’ όλες τις γυναίκες των φίλων μου Ποια είν’ η πιο εμπνευστική; Ποια βγάζει αστράκια απ’ τη σκληρή τη μοναξιά; Και μελωδίες από τα χείλια τα σφιχτά; Ποια εγκυμονεί τα ομορφότερα παιδιά Και ρίχνει και σε μας καμιά ματιά; Δεν τηνε ξέρουν στα περιοδικά Δεν είναι η Όλιβ του Ποπάυ Του Κωστόπουλου η γυναίκα Ή ο άντρας του Ρουβά Δεν είναι σύζυγος Πασόκου Σιωπηλή του Αγγελόπουλου Δεν είναι θεωρία μέσα σ’ άρρωστα μυαλά. Είν’ η γυναίκα του Πατώκου.