Κάποτε έρχεται η μέρα που φαίνεται ανοιχτός ο δρόμος Κάνεις το βήμα πας πιο πέρα κι εκεί που φτάνεις είσαι ακόμα πιο μόνος Κάποτε έρχετ’ ένα τραίνο Και λες αυτό επιτέλους ήρθε για μένα Μα το εισιτήριο είναι κομμένο Τι ξέρεις άλλωστε εσύ από τρένα Κι έτσι ανοίγει μπροστά σου η αυλαία να βγεις στον κόσμο ακροβάτης και μες τον κόσμο ψάχνεις υποβολέα για να σου πει πως να ξεχάσεις τ’ όνομά της Ποιος μπορεί τελικά να σου πει το σχοινί που πατάς αν κρατάει Ποιος θα μπει στη ψυχή σου να δει να σου πει μια ψυχή πότε σπάει Ποιος μπορεί μες τον πόνο να μπει να σου πει τι ειν’ αυτό που πονάει Ποιος θα κάτσει ως το τέλος να δει αν όπως λεν’ ο τελευταίος γελάει Πιο καλά. Ό,τι ήτανε να δω τo είδα έγινε ό,τι ήταν να γίνει μπορεί να είχαμε μια ελπίδα τώρα για πάντα ελπίδα θα μείνει.