Μαλακωδώς εφησυχασθείς επί μακρόν ο καλλιτέχνης επανεξετάζει την κατάσταση πριν ξεχαστεί εκ νέου. Τα γόνατά μου κάνουν χρίτσι χρίτσι. Μεγαλώνω. Το χάνω κάθε χρόνο το παιχνίδι με το χρόνο. Μετακόμιζα θυμάμαι μ’ ένα αμάξι Τώρα όλα τα ζητώ για να ’ μαι εντάξει. όλα δικά μου κι όλα σ’ άλλους τα χρωστώ και τα πληρώνω. Ήταν ανάγκη; Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα; Όλα μου μοιάζαν παντοτινά, παντοτινά, παντοτινά. Ασπρίζουν τα μαλλιά μου κάθε μέρα. Μεγαλώνω. Τα ίδια είχε πάθει κι ο μπαμπάς μου σ’ άλλο χρόνο. Τα παιδιά με λένε κύριο Αλκίνοο. Με ενοχλεί μα τελευταίως το καταπίνω. Θα `ρθει σε λίγο η καρδιά και τα νεφρά και να μην πίνω.. Αααααα.... Ήταν ανάγκη; Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα; Όλα μου μοιάζαν παντοτινά, παντοτινά, παντοτινά. Αυριανό ραμολιμέντο μου συγχώρα τη σπατάλη συγχώρα με την ώρα που θα δίνεις τη σκυτάλη. Πόσο αφελής θα μοιάζω στα δικά σου μάτια σαν θα σου κόβουν το τσιγάρο και τ’ αλάτια. Η αθανασία με ξεγέλασε μου πήρε το κεφάλι. Ήταν ανάγκη; Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα; Όλα μου μοιάζαν παντοτινά, παντοτινά, παντοτινά. Όταν θα λέω "πώς χάθηκαν όλα στο κάθε μέρα Κανείς δε ζει να τον θαυμάζω. Ξένος στον αδυσώπητο χαβά της ανθρωπότητας, ο Χατζιδάκις μοιάζει στην προϊστορία κι αντικατάσταση δεν έγινε καμία", χρόνια μετά τις κηδείες των παλιών, όταν δε θα μπορώ να γράψω ούτε τ’ όνομά μου, , τα τραγουδάκια που άφησα για αργότερα θα με κοιτούν να φεύγω και θα γκρινιάζουν σαν γέροι που δεν έζησαν. Τότε θα ξέρω πως: Ήταν ανάγκη; Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα; Όλα μου μοιάζαν παντοτινά, παντοτινά, παντοτινά. Ο γερο Γλάυκος διάβασε σε έναν τοίχο ο χρόνος ο πανδαμάτωρ κι έκλαψε σαν παιδί. Και ήταν παιδί.