Να `μουν ο Μεγαλέξανδρος και να `σουν η γοργόνα μου, στα πόδια σου ν’ ακούμπαγα, μικρό μου, την κορώνα μου. Μα είμαι φτωχός και ταπεινός, ένας Αλέξανδρος σημερινός, Αλέκο με φωνάζουνε και δε με λογαριάζουνε. Κάστρα ψηλά να γκρέμιζα με το σπαθί στο χέρι μου, χρυσάφια να σε γέμιζα να θάμπωνες αστέρι μου.