Σε πέντε ώρες ξημερώνει Κυριακή κι εγώ που σ’ έχασα και όλα σ’ τα ’χω δώσει με κάτι ρέστους θα τη βγάλω ως την αυγή, γιατί όποιος χάνει στη ζωή μπορεί να νιώσει. Στέλιο μου, τα τραγούδια σου απ’ την κασέτα ρίχ’ τα, για μας που πρόδωσ’ η ζωή δεν ξημερώνει Κυριακή, δεν τελειώνει η νύχτα. Σε πέντε ώρες ξημερώνει Κυριακή, τσιγάρο κι έσβησε στα χείλη το Σαββάτο. Κι εμείς ακόμα στο ποτήρι μας σκυφτοί λες και δεν πάει η ζωή μας παρακάτω.