Δεν είμαι εγώ σπορά της Τύχης ο πλαστουργός της νιας ζωής Εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της Οργής. Δεν κατεβαίνω από τα νέφη γιατί δε μ’ έστειλε κανείς Πατέρας, τάχα παρηγόρια για σένα, σκλάβε, που πονείς. Ουράνιες δύναμες, αγγέλοι, κρίνα, πουλιά κι ψαλμουδές τίποτα! Εμένα παραστέκουν οι θυμωμένες σας καρδιές. Εγώ του καραβιού γοργόνα στ’ ορθόπλωρο καράβι μπρος. Απάνω μου σπάνε φορτούνες κι άγριος ενάντιά μου καιρός. Άκου, πως παίρνουν οι αγέρες χιλιάδων χρόνων τη φωνή! Μέσα στο λόγο το δικό μου όλ’ η ανθρωπότητα πονεί. Ω! πως τον παίρνουν οι αγέρες και πως φωνάζυμε μετά άβυσσοι μάβροι, τάφοι μάβροι ποτάμια γαίματα πηχτά! Μέσα στο νου και στην καρδιά μου αιώνων φουντώσανε ντροπές και την παλάμη μου αρματώνουν με φλογισμένες αστραπές. Ένας δεν είμαι, μα χιλιάδες! Όχι μονάχα οι ζωντανοί κι οι πεθαμένοι μ’ ακλουθάνε σε μια αράδα σκοτεινή. Μα κι όσοι αγέννητοι, χιλιάδες άπλαστοι ακόμη με βλογούν κι όλοι ακουμπάνε τα σπαθιά τους απάνω μου και τα λυγούν. Δε δίνω λέξεις παρηγόρια δίνω μαχαίρι σ’ ολουνούς καθώς το μπήγω μες το χώμα γίνεται φως, γίνεται νους. Όθε περνά, γκρεμίζει κάτου σαν το βοριά, σαν το νοτιά όλα τα φονικά ρηγάτα θεμελιωμένα στην ψευτιά. Κ’ ένα στηλώνει κι ανασταίνει το `να βασίλειο της Δουλειάς (Ειρήνη! Ειρήνη!) το βασίλειο της Πανανθρώπινης Φιλιάς. ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτό είναι ολόκληρο το ποίημα. Από το έργω "Το Φως που καίει". Στο τραγούδι τραγουδήθηκαν οι στροφές 1, 4, 8, 10, 12. Ως τραγούδι παρουσιάστηκε στις συναυλίες που έδωσαν Λοϊζος, Λεοντής και Μικρούτσικος το καλοκαίρι του `81, τραγουδισμένο από τον ίδιο το Λεοντή και χορωδία. Υπάρχει στο δίσκο "ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ‘81" όπου υπάρχουν τα τραγούδια των Λεοντή και Μικρούτσικου από εκείνες τις συναυλίες.