Σηκώθηκε αέρας στο ράγισμα της μέρας εικόνες με ακολουθούν στιγμές που δε θα ξαναρθούν Ελπίδες πυρωμένες πιστώσεις παγωμένες τα πιο ακριβά μας μυστικά φτηνά στις μάντρες υλικά Στη μέσα μου αρένα αμάξια δίχως φρένα δίχως αμπάριζα καμιά στήνω χορό στην ερημιά Αυτά που έχω αρνηθεί τα συναντώ σε μια στροφή του άδειου δρόμου στη προσευχή ενός παιδιού στην αγκαλιά του σκοταδιού και στ’ όνειρο μου Παίζει ένα μπολέρο για πού τραβώ δεν ξέρω σε όλα μέσα απ’ όλα εκτός σαρανταδυό έτη φωτός Σε μάτια αστερωμένα τα μάτια μου χαμένα θαμπές μορφές ιδανικές σ’ άγνωστες χώρες μαγικές Ωραίες αυταπάτες διαμάντια μου και στάχτες δίχως αμπάριζα καμιά στήνω χορό στην ερημιά