Κοιμήσου άστρο φωτεινό, σμίξε τα βλέφαρά σου και θα `ρθουν όνειρα γλυκά ο Μάης μεσ’ στη θωριά σου. Αητός να γίνεις, να πετάς, καράβι ν’ αλαργιεύεις κι αηδόνι γλυκολάλητο τον πόνο να μερεύεις. Κια σαν δεντρί να απλωθείς κλώνους χίλιους ν’ απλώσεις, κάθε κλωνί κι ένα καλό στον κόσμο θε να δώσεις. Κοιμήσου εσύ κι εγώ αγρυπνώ, κοιτώ σε και δε χορταίνω, μοσχοτριανταφυλλίτσα είναι η πνοίτσα που ανασαίνω.