Μια καταδίκη που έχω πάθει, να είμαι ρέστος κι αδέκαρος, κι όμως δεν ξέρω πια που να πάω, γυρνώ στους δρόμους ταλαίπωρος. Η μαύρη φτώχεια κι η ανεργία έχουν θερίσει την κοινωνία. Παίρνω τους δρόμους, δε σταματάω, δεν με χωράει πια πουθενά, και στην ταβέρνα για να καθίσεις και η καρέκλα ζητάει λεφτά. Η μαύρη φτώχεια κι η ανεργία έχουν θερίσει την κοινωνία. Το χρήμα είναι που σ’ εμψυχώνει, σε κάνει φίνο να περπατάς, και δε σε νοιάζει στην κοινωνία, το τι θα γίνει πια δεν ρωτάς. Η μαύρη φτώχεια κι η ανεργία έχουν θερίσει την κοινωνία.