Ακόμα σε θυμάμαι κι ούτε που κοιμάμαι κι ούτε που μιλώ. Οι ώρες που κυλάνε όλες με ρωτάνε πόσο σ’ αγαπώ. Γνώρισα πολλές, μα τι τα θες; Είσ’ εσύ το φως μεσ’ στις σκιές. Ακόμα σε θυμάμαι, πού’ φυγες λυπάμαι και μελαγχολώ. Ας ήταν θεέ μου πάλι στ’ άδειο προσκεφάλι να σ’ ονειρευτώ. Γνώρισα πολλές, μα είσαι η μόνη αυτή που θ’ αγαπώ όσο θα ζω.