Μαύρ’ η ώρα που σ’ αντάμωσα, τζάμπα την καρδιά χαράμισα κι είν’ η πίκρα μου μεγάλη, μα θα τό ’βρεις από άλλη. Χρόνια αφού με γλέντησες καλά, τώρα με πετάς έναν παρά, κι είν’ η πίκρα μου μεγάλη, μα θα τό ’βρεις από άλλη. Για χατίρι σου μπατίρισα, μια κουβέντα δε σου γύρισα, ε, ρε φίλε μου, χαλάλι, και να τό ’βρεις από άλλη.