Ας ήταν η συγγνώμη φιλί σε σταυροδρόμι που τ’ άφησες μια μέρα αντί για καλημέρα. Ας ήτανε κι η τύψη φιλί που το `χεις κρύψει, για να μου το χαρίσεις, όταν ξαναγυρίσεις. Γύρισε, κλειδί στην πόρτα γύρισε. Γλυκό μου στόμα, μίλησε ν’ ακούει κι η καρδιά. Ας ήτανε το δάκρυ στου στεναγμού την άκρη τα μάτια σου να υγραίνει και να τα ομορφαίνει. Ας ήτανε κι η μετάνοια πληγή στην περηφάνια, να γύριζες σε μένα με τα μαλλιά λυμένα.