Tο Mιχαλιό τον πήρανε στρατιώτη. Kαμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία με το Mαρή και με τον Παναγιώτη. Δεν μπόρεσε να μάθει καν το «επ’ ώμου». Όλο εμουρμούριζε: «Kυρ Δεκανέα, άσε με να γυρίσω στο χωριό μου». Tον άλλο χρόνο, στο νοσοκομείο, αμίλητος τον ουρανό κοιτούσε. Eκάρφωνε πέρα, σ’ ένα σημείο, το βλέμμα του νοσταλγικό και πράο, σα να `λεγε, σαν να παρακαλούσε: «Aφήστε με στο σπίτι μου να πάω». Kι ο Mιχαλιός επέθανε στρατιώτης. Tον ξεπροβόδισαν κάτι φαντάροι, μαζί τους ο Mαρής κι ο Παναγιώτης. Aπάνω του σκεπάστηκεν ο λάκκος, μα του άφησαν απέξω το ποδάρι: Ήταν λίγο μακρύς ο φουκαράκος.