Είν’ η ώρα που περνά το τραίνο των 9:10 σ’ ένα βαγόνι μια γυναίκα προς το παράθυρο γυρνάει. Θαμπό το τζάμι απ’ τα χνώτα και βιαστικά το καθαρίζει καθώς η μηχανή σφυρίζει και χαμηλώνουμε τα φώτα. Και βλέπει μέσα στο σκοτάδι ένα σπιτάκι φωτισμένο και της μορφής της το μαγνάδι. Το σπίτι τρέχει ή το τραίνο ή μήπως έτρεχε το βράδυ προς το δικό της πεπρωμένο.