Των αστεριών τον δρόμο πήρες μια ανοιξιάτικη βραδιά και έμεινε δίχως φως το σπίτι και δίχως ήλιο η καρδιά. Κι εγώ πουλί της ερημιάς στο σπίτι το κλεισμένο για να γυρίσεις περιμένω αγαπημένε της καρδιάς. Μες στο ανθογυάλι τα λουλούδια διψούν αγάπη μου νερό κι έχασε η θάλασσα το κύμα έχασε ο γλάρος τον αφρό. Κι εγώ πουλί της ερημιάς στο σπίτι το κλεισμένο για να γυρίσεις περιμένω αγαπημένε της καρδιάς.