Η πεντάμορφη Μαριώ άρρωστ’ είναι στο χωριό δέκα μέρες στο κρεβάτι δεν μπορεί να κλείσει μάτι. Λιών’ η δόλια σαν κερί κίτρινη σαν το φλουρί κι ο γιατρός που όλο τρέχει δεν μπορεί να βρει, τι έχει. Κι ένα βράδυ σε καλό της στη μανούλα της γυρνά, α! που’ ναι στο προσκέφαλό της και της λέει σιγανά: "Μάνα μου αν θες να γειανω πάντρεψέ με τον Γιάννο που με φίλησε στη βρύση κι η καρδιά μου έχει ραΐσει. Μας κρυφόειδε το φεγγάρι που απ’ το βουνό είχε βγει κι αν δε γίνουμε ζευγάρι μάνα μ’ θα με φάει η γη. Αχ! Μανούλα γιάτρεψέ με με το Γιάννο πάντρεψέ με μάνα μ’ φέρε μου το Γιάννο δίχως Γιάννο δε θα γειανω. Στης καρδιάς μας τις πληγές τι να κάνουν συνταγές; Στης καρδιάς μου το καμίνι τι να κάνει η ασπιρίνη;" Κι έτσι η μάνα, τι καλά, τον γιατρό τονε σχολά και τα πόδια η δόλια παίρνει και τον Γιάννο πάει και φέρνει. Η Μαριώ τον βλέπει μπρος της και τα χείλη της γελάν και της πέφτει ο πυρετός της και στη μάνα της μιλά.