Α, η νύχτες του Γενάρη αυτουνού, που κάθομαι και ξαναπλάττω με τον νου εκείναις ταις στιγμαίς και σ’ ανταμώνω, κι ακούω τα λόγια μας τα τελευταία κι ακούω τα πρώτα. Απελπισμένες νύχτες του Γενάρη αυτουνού, σαν φεύγ’ η οπτασία και μ’ αφήνει μόνο. Πώς φεύγει και διαλύεται βιαστική πάνε τα δένδρα, πάνε οι δρόμοι, παν τα σπίτια, παν τα φώτα σβήνει και χάνετ’ η μορφή σου η ερωτική.