Καμπάνες αναστάσιμες χτυπούν αλαργινά, και μεσ’ στο ροδοφέγγισμα της χρυσαυγής τ’ Απρίλη κάποιο αχολόγημα γλυκό κι ανάλαφρο περνά. Πηδά η ψυχή μου σαν πουλί στα τρέμοντά μου χείλη, κι ένα ψαλμό πασχαλινό χαρούμενη αρχινά.