Μια φυλακή σε προσμένει όταν φοβάσαι αυτό ψυχή μου να θυμάσαι. Μια Κυριακή που πεθαίνει μην τη λυπάσαι αν αγαπάς ο ίδιος θα’ σαι. Παίζει ο πόνος τα βράδια με την καρδιά σου κυνηγάει τα δάκρυά σου κι όταν στο δρόμο σου θα `βρεις παλιά φιλιά σου βάλτα στην αγκαλιά σου. Αν η ψυχή είχε φωνή και μπορούσε να μιλάει κάνε πιο κει θα `χε πει στο κορμί που την χαλάει. Αν η ψυχή είχε πιει και μπορούσε να γελάει κάνει πιο κει θα `χε πει στο κορμί που την ξεχνάει. Χειμώνας σε περιμένει όταν αργήσεις αυτή την άνοιξη να ζήσεις κι όταν η αγάπη πεθαίνει να μη δακρύσεις πόθους ξανά θ’ αναστήσεις.