Λες πως βαρέθηκες αυτή την ίδια συννεφιά λες πως χωλαίνεις σε σβησμένα μονοπάτια γυρίζεις ξένη από εχθρό και συντροφιά σε αυτό τον κόσμο που δεν βλέπεις πια στα μάτια Μες στο δωμάτιο ταξίδια κάνεις αστρικά και το ξημέρωμα σε βρίσκει πάλι μόνη σε ένα ταξί που σε πηγαίνει στην δουλειά να αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που σε θυμώνει Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα ματάκια μου μοιραία δε θέλω να μου κλαις κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα στο ορκίζομαι παρέα θα ‘ρθουν μέρες καλές Λες πως κουράστηκες στους ώμους να έχεις το σταυρό μα εγώ σου λέω μήπως κάνεις κάποιο λάθος δεν έχει πρόβα αυτή η ζωή και χάνεις καιρό μα δες τη σπίθα που πετιέται εκεί στο βάθος