Ὡς πότε πιὰ θὰ καρτερῶ νὰ ξαναρθῆς καὶ πάλι σὰν ἀπὸ χρόνους μακρινοὺς καὶ ξένες χῶρες πέρα; Λιγόστεψε ἡ ζωούλα μου καὶ μέρα μὲ τὴ μέρα, ἀνήμπορη καὶ τρυφερή, σβήνεται ἀγάλι ἀγάλι... Ἄκου στὰ δέντρα πένθιμα πὼς τρίζουνε τὰ φύλλα, μηνᾶνε τὸ φθινόπωρο. Δές, τ᾿ οὐρανοῦ τὸ χρῶμα τὸ θόλωσαν τὰ σύννεφα... Μία κρύα ἀνατριχίλα στὰ λουλουδάκια χύνεται... κι᾿ ἀργεῖς, ἀργεῖς ἀκόμα! Θαρθῆς ἀργά, μὲ τὴ νυχτιὰ καὶ μὲ τὸν κρύο χειμώνα, μὲ τὸ χιονοσαβάνωμα, μὲ τοῦ βορηᾶ τὸ θρῆνο καὶ δὲ θὰ βρῆς οὔτ᾿ ἕνα ρόδο, οὔτ᾿ ἕνα ἀθῶο κρίνο νὰ μοῦ χαρίσης... οὔτε κὰν μία πένθιμη ἀνεμώνα.