Θα `θελα να `μουνα εκεί στη στριμωγμένη Κυριακή των καλεσμένων της μαμάς σου ξεγλιστρούσες από το σαλόνι, πήγαινες μέσα μόνη και ο ουρανός έπαιζε άλλη μουσική Θα `θελα να `μουνα εκεί στου auditorium τη σιωπή κάτω απ’ το βλέμμα του μαέστρου ξεγλιστρούσες απ’ το χάδι του ήχου κι όλους αυτούς που βήχουν κι έβγαινες έξω εκεί που φώναζε η ζωή Θα `θελα να `μουνα εκεί μια μέρα που έπεφτε βροχή κι έλειπε το ένα σώμα απ’ το άλλο ξεγλιστρούσες από το σεντόνι και κοιταζόσουν μόνη σ’ έναν καθρέφτη που δεν το `χε ακόμα πει Μπορώ ωστόσο να `μαι εκεί στην αμοντάριστη στιγμή λίγο μετά από την αγάπη ξανά θα ξεγλιστράς απ’ το κενό σου και δίπλα ο θάνατός σου θα λέει φεύγω κι άντε πάλι απ’ την αρχή Ναι, θέλω αν θέλεις να `μαι εκεί στην τώρα φωτιστή σκηνή λίγο μετά από την αγάπη όταν με την ομορφιά σου μόνο θα φτιάξεις νέο χρόνο όλες τις μέρες που δεν ήμουνα εκεί