Σ` ένα καθρέφτη που δεν ξέρει τη μορφή σου καιρούς που σκόρπισες αλόγιστα μετράς σκιά το όνειρο που αγάπησε η ψυχή σου μα επιμένεις τις σκιές να κυνηγάς Τραβά η ζωή μπροστά στα φώτα δίχως φρένο κι εσύ ταγμένος εραστής στο πουθενά είναι στη φύση του ανθρώπου χρεωμένο όταν δε φτάνει στην αγάπη να πονά Τραγούδια γράφει ο βαρδάρης και σφυρίζει σε κάθε μπαρ που ξενυχτάει σε γυρίζει μα εσύ το μόνο που ζητάς να ζήσεις να μπει νοτιάς τον κόσμο ν’ αρμενίσεις Γράφει στιχάκια ο βαρδάρης και σου τραγουδά τα σπάει τις νύχτες και πρόστιμο ζητάει και συ το μόνο που ζητάς να ζήσεις να μπει νοτιάς τον κόσμο ν’ αρμενίσεις Ο ουρανός έχει χαθεί μες τη σιωπή σου μπαλκόνι έρημο παράθυρα κλειστά είναι κι εκείνη η αγιάτρευτη πληγή σου που κάθε τόσο σε γυρίζει στα παλιά Τραβά η ζωή μπροστά στα φώτα δίχως φρένο κι εσύ ταγμένος εραστής στο πουθενά είναι στη φύση του ανθρώπου χρεωμένο όταν δε φτάνει στην αγάπη να πονά