Η νύχτα πάλι με τυλίγει κι η θύμηση σου εδώ σαν καταιγίδα που σε λίγο θα ξεσπάσει. Με το σεντόνι που με πνίγει παλεύω μόνη εγώ κι αυτό σαν άγριο κύμα με σκεπάζει. Κι εγώ τηλέφωνα σε παίρνω ν’ ακούσω τη φωνή σου να πω απλά "γεια σου, τι κάνεις; σε πεθύμησα πολύ" Και τη συγγνώμη μου σου φέρνω πόσο μ’ αγάπησες θυμήσου γιατί σ’ άφησα να φύγεις η τρελή. Μίσησέ με δεν πειράζει μου φτάνει που θα ξέρω πως νιώθεις και για μένα κάτι. Μίσησέ με δε με νοιάζει εγώ θα καταφέρω το μίσος σου να κάνω αγάπη. Μίσησέ με. Απόψε θα `ρθει το φεγγάρι και πάλι θα με βρίζει που δεν ξενύχτησα μαζί σου ως τα χαράματα. Κι εγώ θ’ αδειάζω το συρτάρι θα ψάχνω ό,τι σε θυμίζει θ’ αγγίζω σ’ όλα τα δικά σου πράγματα. Με δυο υγρά κόκκινα μάτια δυο στεγνά σκισμένα χείλη θα πω απλά "γεια σου, τι κάνεις; σε πεθύμησα πολύ" με μια καρδιά χίλια κομμάτια σαν άνοιξη χωρίς Απρίλη γιατί σ’ άφησα να φύγεις η τρελή. Μίσησέ με δεν πειράζει μου φτάνει που θα ξέρω πως νιώθεις και για μένα κάτι. Μίσησέ με δε με νοιάζει εγώ θα καταφέρω το μίσος σου να κάνω αγάπη. Μίσησέ με.