Δωσ’ μου έναν ήλιο συρμάτινο ακόμα κι ένα σημάδι χαραγμένο στον ώμο, ράψε μου για πάντα το βλάσφημο στόμα, έχω μπροστά μου ένα απέραντο δρόμο. Δωσ’ μου χώμα ξανά να μυρίσω και το μαχαίρι μου βάλε στη θήκη, εδώ που στέκομαι δε θα γυρίσω, το φεγγάρι κι ας διώξουν οι λύκοι. Λοιπόν, θα κατέβω στο ξέφωτο το βράδυ ν’ ανταμώσω την αλήθεια, των θεών το ψεγάδι. Μου ‘χε τάξει μακελειό κι εκδίκηση, κι αφού βολεύει ο καιρός, δεν έχω αντίρρηση. Τώρα βολεύει δε βολεύει, ουρλιάζουν οι λύκοι στέλνοντας κάθε φόβο εκεί που ίσως ανήκει και μες στη φρίκη την ομίχλη έχουν ασπίδα και η σιωπή μάς περιμένει σαν άκεντρη παγίδα. Κι όλα όσα είδα στιγμές τριχιά κρεμάλα, κι όλα όσα άκουσα ράγες ντροπής τρεχάλα, ακέφαλός ο βασιλιάς και στη φωτιά η κορώνα και ‘μεις παρηγοριά του σκοταδιού απ’ την κρυψώνα. Οι λύκοι κατεβαίνουν σαν βολεύει ο καιρός με οδηγό στην ομίχλη της σελήνης το φως... Άρα το μόνο που μας έχει απομείνει είναι να κλέψουμε το φως απ’ τη σελήνη και στης σκοτιάς την αγκαλιά οι λύκοι να ψοφήσουν, οι φήμες κι οι παραλογιές για πάντα να σιγήσουν. Κι αν οι καρδιές αφήσουν φόβους ζωντανούς, κι οι μνήμες οι άφωνες αν αφήσουν τους καιρούς, ίσως οι άρπαγες προς τα δω να ξεμυτίσουν, φωτιές ατσάλινες θα τους καλωσορίσουν. Δώσ’ μου έναν ήλιο συρμάτινο ακόμα κι ένα σημάδι χαραγμένο στον ώμο, ράψε μου για πάντα το βλάσφημο στόμα, έχω μπροστά μου ένα απέραντο δρόμο. Δώσ’ μου χώμα ξανά να μυρίσω και το μαχαίρι μου βάλε στη θήκη, εδώ που στέκομαι δε θα γυρίσω, το φεγγάρι κι ας διώξουν οι λύκοι. Βρήκα τα χνάρια τα παλιά μισοσβησμένα και κάποια λόγια μου βαριά, παρεξηγημένα, στην άκρη αφημένα απ’ τους αφόρητους απ’ τους κατά λάθος ζωντανούς και ασυγχώρητους. Τι ήθελα και ξαναβγήκα απ’ την κρυψώνα μου, αυτή η κλωστή δεν περνάει απ’ τη βελόνα μου. πως να μπαλώσω τα φαγωμένα μνημονικά τους, τα ουρλιαχτά των λύκων σβήνουν στα σωθικά τους. Μακρύς χειμώνας κι ένα μαχαίρι φυλαχτό απ’ το οπλοστάσι, ψάχνει όποιον θέλει απ’ τη ζωή να ξαποστάσει, γυαλίζει η λάμα του μικρό σινιάλο στο δίχως φως, δειλιάζουν οι άρπαγες βολεύει ο καιρός. Λοιπόν, θα κατέβω στο ξέφωτο το βράδυ ν’ ανταμώσω την αλήθεια, των θεών το ψεγάδι∙ μου ‘χε τάξει μακελειό κι εκδίκηση κι αφού βολεύει ο καιρός, δεν έχω αντίρρηση.