Θα `μαι πάντα εγώ μες το όπλο σου σφαίρα να σκοτώνεις αυτούς που σκοτώνουν τη μέρα. Με τα μαύρα γυαλιά και το άσπρο φουστάνι να κοιτάς μακριά τη φωτιά στο λιμάνι. Ξέρω ένα παιδί που μου λέει πως σε ξέρει ότι είχατε δει ένα τρελό καλοκαίρι στο κομμάτι που λείπει απ’ το σπασμένο καθρέφτη, στο λιμάνι φωτιά, τον ήλιο πάλι να πέφτει. Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς... Γελάς καθώς το πλοίο πλησιάζει σαν θηρίο και μου λες λοιπόν θυμήσου μη πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά. Θα `μαι πάντα εγώ μες το όπλο σου σφαίρα να χτυπάς το νερό, να χτυπάς τον αέρα, να θυμάσαι ξανά όσα είχαμε κάνει, τις φωτιές στα Ντεπώ, τη φωτιά στο λιμάνι. Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς... Γελάς καθώς το πλοίο πλησιάζει σαν θηρίο και μου λες λοιπόν θυμήσου μη πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά. Γελάς γιατί σε θέλω, κατεβάζεις το καπέλο και μου λες λοιπόν θυμήσου σαν ταινία η ζωή σου να κυλά. Ξέρω ένα παιδί που μου λέει πως σε ξέρει ότι είχατε δει ένα τρελό καλοκαίρι στο κομμάτι που λείπει απ’ το σπασμένο καθρέφτη, στο λιμάνι φωτιά, τον ήλιο πάλι να πέφτει.