Πάλι με βρήκε το ξημέρωμα εσένα να γυρεύω Σ’ ένα ναυάγιο που λέγεται ζωή τις τρικυμίες του μυαλού μου όλη νύχτα να παλεύω Στεριά δεν βρήκε η ψυχή μου να σωθεί Πέντε το πρωί Πέντε το πρωί εσένα παίρνω μα το κλείνω πριν μιλήσω είσαι τα πάντα να σου πω, μα κάνω πίσω Πέντε το πρωί μοιάζει η καρδιά μου σαν αγρίμι πληγωμένο και το ρολόι του μυαλού σταματημένο Πέντε το πρωί Πάλι με βρήκε το ξημέρωμα σε μένα να μιλάω σκόρπιες κουβέντες κι αμέτρητα γιατί Μέσα στους δρόμους που σ’ αντάμωνα και πάλι θα γυρνάω Λείπεις εσύ κι όλα μια πέτρινη σιωπή Πέντε το πρωί