Γυναικεία φωνή: Και ξαφνικά μέσα στην Πλατεία Αριστοτέλους τα μάτια σου εκεί τα ξαναείδα επιτέλους να με ζητούν, να ψάχνουν να με βρουν. Δ. Ρακιτζής: Μπροστά μου εσύ, το αλησμόνητο χθες, η ανάμνηση που σαν φωτιά με καις, να μου μιλάς, να μου χαμογελάς. Ρεφρέν (μαζί): Δάκρυσες όταν μου μίλησες, μια υπόσχεση μου θύμισες, που δώσαμε, μου θύμισες. Δάκρυσες γιατί ξαναθυμήθηκες το πρώτο αθώο μας φιλί που αργότερα αρνήθηκες. Γυναικεία φωνή: Πάλι εδώ στην Αριστοτέλους σ’ αντικρίζω, όπως παλιά μόνο τ’ όνομά σου ψιθυρίζω και αισθάνομαι στο βλέμμα σου να χάνομαι. Δ. Ρακιτζής: Πολλές φορές στη σκέψη πάγωνα την ώρα αυτή που θα σ’ αντάμωνα, μα το ’θελα, ξέρω πως το ’θελα. Ρεφρέν (μαζί): Δάκρυσες όταν μου μίλησες, μια υπόσχεση μου θύμισες, που δώσαμε, μου θύμισες. Δάκρυσες γιατί ξαναθυμήθηκες το πρώτο αθώο μας φιλί που αργότερα αρνήθηκες.