Ποια είν’ η μάνα που πονά κι αναστενάζουν τα βουνά, είναι η μάνα του μετανάστη που κλαίει πάλι σήμερα και σαν φωτιά τα δάκρυά της λυγίζουνε τα σίδερα. Μήπως φταίει η κοινωνία, πέστε μου ποιος φταίει, ποιος, φταίει η φτώχεια, φταίει η μοίρα ή ο κόσμος ο κακός, που `φυγαν παιδιά χιλιάδες και πονάνε οι μανάδες. Σαν τη φωλιά χωρίς πουλιά της μάνας μοιάζει η αγκαλιά, χωριά και πόλεις έχουν ρημάξει, χιλιάδες σπίτια κλείσανε, στην Γερμανία, στην Αυστραλία τα νιάτα μας σκορπίσανε. Μήπως φταίει η κοινωνία, πέστε μου ποιος φταίει, ποιος, φταίει η φτώχεια, φταίει η μοίρα ή ο κόσμος ο κακός, που `φυγαν παιδιά χιλιάδες και πονάνε οι μανάδες. Και μιας κοπέλας η καρδιά δεν βρίσκει πια παρηγοριά, είναι η κοπέλα του μετανάστη, αυτή που τον αγάπησε, τώρα κλαμένη τον περιμένει, τον όρκο της δεν πάτησε.