Άρρωστος βαριά στο στρώμα και δεν ήρθες να με δεις, μοναχά μια γυναικούλα, η φτωχιά μου η μανούλα με παραστέκει ολημερίς. Αχ! η μάνα, αχ! η μάνα. Στο προσκέφαλο του πόνου, στην αρρώστια τη βαρειά, ποιος θα με παρηγορήσει, ποιος για `με θα ξενυχτήσει, μονάχα η μάνα η γλυκιά. Αχ! η μάνα, αχ! η μάνα. Τσακισμένη απ’ τον πόνο και με πίκρα στην καρδιά, πως βαστάει, πως αντέχει μέρα νύχτα και όλο τρέχει για να μου βρει τα γιατρικά. Αχ! η μάνα, αχ! η μάνα.