Οι άνθρωποι που πάγωσαν δεν το `μαθαν ακόμα λες και γλυκά ονειρεύονται και έπεσαν σε κώμα Μα απόψε μες στον ύπνο μου χωρίς καμιά αιτία ξύπνησα και σε φίλησα σε μια φωτογραφία Το κρύο και η μοναξιά μια συνήθεια είναι θα πέθαινα όταν έφυγες μα εδώ ακόμα είμαι Οι άνθρωποι που πάγωσαν δεν το `μαθαν ακόμα έφτιαξε ο χρόνος κάλυμα στο διάφανο τους σώμα Στη ραγισμένη μου καρδιά να στάξει λίγη κόλλα το πόσο αντέχεις μην ζητάς γιατι τ’ αντέχεις όλα Το κρύο και η μοναξιά μια συνήθεια είναι θα πέθαινα όταν έφυγες μα εδώ ακόμα είμαι. Το κρύο και η μοναξιά μια συνήθεια είναι αρρώστησα όταν έφυγες μα εδώ ακόμα είμαι