Η via del campo είναι μια στράτα ένας δρόμος που δείχνει τ’ αστέρια η γραμμή της ζωής σε άδεια χέρια ένα πάθος σε άγρυπνα μάτια Η via del campo είναι ένα βλέμμα ένα σκίρτημα μια ανάσα μια στημένη του έρωτα φάρσα που πουλάει της νύχτας το ψέμα Η via del campo είναι μια πουτάνα κρεμασμένη στ’ ουρανού το μπαλκόνι ξετινάζει της ντροπής το σεντόνι και μας γνέφει με μάτια πλάνα Κι εμείς καθώς πρέπει διαβάτες απ’ το σώμα της πάνω περνάμε πόσο πάει ποτέ δε ρωτάμε της σιωπής ορκισμένοι προστάτες Η via del campo είναι fata morgana μια ψευδαίσθηση, ένας μύθος ένα γέλιο που παγώνει στο στήθος όταν σβήνουν τα μάτια τα πλάνα