Ἔρωτα ποὺ δὲ σ᾿ ἀξιώθηκα ποτές μου ἦρθες κι ἀπόψε στὴ βαριά μου ἐρημιά καὶ τίποτα δὲ θέλησες, ἄχ, νὰ μοῦ δώσεις μόνο μαχαίρι στὴν καρδιά. Εἶσ᾿ ὅπως πάντα βιαστικὴ σὰν περιστέρι στὰ μάτια σου φψλιάζει ἡ ἴδια συννεφιά φεύγεις, τῆς νύχτας τὸ σκοτάδι σὲ τυλίγει μὲς στὴ δική του ἀγκαλιά. Στὰ ὄνειρα μ᾿ ἀπόμεινε νὰ σὲ χορτάσω ῾κεῖ δὲν ὑπάρχει αὐτοῦ τοῦ κόσμου ὁ γδικιωμός, εἶν᾿ ἡ ἀγάπη μας τραγούδι, παραμύθι στοῦ ἄπειρου τὴν ξαστεριά.