Πάλι κι απόψε τα ίδια άρχισα Μες στο παράπονο άλλη μια μέρα Σαν μήνας άδικος ό,τι αγάπησα Σαν Αύγουστος στην Αμοργό όταν σηκώνει αέρα Οι όρκοι μου Έκτορες στου χρόνου τα άρματα Γυμνοί να σέρνονται πάνω στο χώμα Γυναίκες μνήμες βάζουν κλάματα Σκύβουν μια τελευταία φορά κα σε φιλούν στο στόμα Δεν έχω όμορφο νησί, κανείς δε θα με ψάξει Ούτε κάνα πιστό σκυλί στα πόδια μου θα κλάψει Δεν έφυγα από πουθενά, δεν έχω να ξεχνάω Απ’ τη ζωή μου έρχομαι και στη ζωή μου πάω. Σκληρό γαλάζιο μ’ έχει κυκλώσει Των άγριων φόβων η ερημιά Κι αν απ’ τα χέρια σου έχω γλιτώσει Τα μάτια σου με βρίσκουνε και με πονούν ξανά. Μόνος μου τώρα έμεινα, σαν χωματένια οδός Οι φίλοι μου ξεχάστηκαν σε μια παλιά ταβέρνα Κι όταν για λίγο πίστεψα πως ήμουνα Θεός Πέρασα από κύματα και βράχηκα στη φτέρνα